Her söz, harflerin soluk bir gölgesi olmak zorundaymis gibi icimizde cogala cogala büyür. Harflerin mesafeler acan birer isarete dönüstügü bu cagda sözün egemenligi bizi uzaklara dogru cagirir. Biz ise bir gölge oldugumuzu coktan unutmusuz.. Zamanin da anlamini yitirdigi bu cölde susuzlugumuzu yine harflerle giderdigimiz düsünülürse Düs Gören Defterdeki hikayelerin bu caga karsi kendiliginden bir cevap olarak yazildigi kolaylikla anlasilabilir. Harflerin insanin etrafini saran bu egemenligine karsi Hayrettin Orhanoglu, Düs Gören Defter adli kitabinda irmagini arayan bir müverrih gibi hayatin anlamini bir gün gercekten bulabilecegine inandigi uzun bir yolculuga cikar. Harflerin cölünde yetisen gülleri bulmak icin cikilan bu yolculuk, hayat gibi düsleri de icine alir.
