Insan, var olmasiyla birlikte, düsünce ve tefekkürün haz ve cekiciliginden kendisini alamamistir. Cünkü insani özgün, orijinal ve ayricalikli kilan en önemli yönü, bu niteliklerinde gizlidir. Düsünen bir varlik olarak insan, medeniyetlerin ve kültürlerin insa sürecinde bu özelliklerini bilfiil göstermis ve ispatlamistir. Bu anlamda düsünce ve fikrin sahibi tek bir milletle, irkla veya dinle sinirlandirilamaz. Düsünce imali ve üretimi, insanligin ortak mirasidir. Medeniyetler ve kültürler, bu mirasin birbirlerine devredilmesinde bir vasita olmaktan baska bir anlam tasimamaktadirlar.

Iste bu calisma, felsefenin köklerinden baslayarak, Ortacaga kadar olan bir düsünce seyahatinin ana filozof ve sistemlerine bir bakis acisini ortaya koyma cabasi icerisinde olmustur. Bu cercevede felsefenin insan, toplum, tabiat ve Tanriyla, askin alanla olan iliski ve baglari sergilenmeye calisilmistir. Zira insandan ve var olan hayattan kopuk bir düsüncenin uzun ömürlü olmasi mümkün degildir. Nitekim hakikatin ve varligin anlamini, ancak bilgelik talep eden bilge severler, filozoflar bilebilir ve hissedebilirler.