Insanligin atasi olarak kabul edilen demin Cennetten kopusundan günümüze kadar gecen sürede insanlik, evrensel bir tecrübeyi paylasir ve bunu farkli sembollerle aciga vurur. Bu semboller arketip olarak tanimlanir ve insan irkinin filogenetik gelisimi arketiplere kaynaklik eder. Iste bu sürecte bilinc disi sonsuz imgelerle ve arketipsel sembollerle dolup tasan büyük bir havuz haline gelmistir. Insanligin pisisik mirasi, kolektif bilinc disi havuzunu olusturur. Bu havuz da insanin varolusundan beri mitlerle, epiklerle beslenmistir ve her nesil, bu havuzdan simgeler alip bu havuza imgeler vermistir. Nesiller arasi imgesel alisveriste degisen sade simgelerin adi olmustur. Her edebi metin, kendi icerisinde arketiplerden kaynaklanan simgesel bir anlatim alani olusturmaktadir. Eserlerin örtük olan simgesel yapisini cözme metotlarindan biri olarak son dönemde yildizi parlayan arketipsel sembolizm, eserin simge dünyasini cözmemize yardim ederek simgelerin eserin olusmasinda ne tür bir rol oynadigini göstermeyi amaclar. Yaptigimiz bu calismanin amaci da Elif Safak romanlarinda arketipsel sembolizmin izini sürerek arketipsel sembolizm ile edebiyatin ilgisini kurmak ve yazarin arketipsel sembolizmi nasil kurguladigini göstermektir.