Yine uyumayi basaramadigim gecelerden birindeydim. Yatagimdan yavasca kalktim, odamda dolasmaya basladim. Gözüm kütüphanemin tozlu raflarina takilmisti. Kitaplarimin hepsi bagira bagira bir seyler anlatmak derdindeydi. En üst kösede Kuran duruyordu. Elimi yavasca Kurana götürdüm. Kapagindaki tozdan dolayi üzerinde parmak izlerim belirmisti. Kendisini, diri diyerek tanimlayan bir kitabi nesnelestirerek tozlu raflara mahkm etmisim. Kitabi yavasca araladim ve ilk göz kirpan ayet hayatimda isin aciliyetini anlatiyordu

O halde Allaha kaciniz Zariyat,50

Beynim darmadagin olmustu. Ayetin basina takilmistim, O halde diye basliyordu.
Her seyin ama her seyin üstüme üstüme geldigini, tüm tükenislerimi, tüm anlamsiz kalislarimi yakindan bilen biri ancak cümleye böyle baslayabilirdi. Sanki O halde neyi bekliyorsun der gibiydi...

Hayatinda akil kari olan bana kacmak degil mi diye seslenmeye devam ediyordu.
Ayet hayatimda bir panik olusturmustu. Neyden kacmami istiyordu Hangi durumdan Su an neredeydim Ne yapiyordum Ayet sanki nerede oldugunun hicbir önemi yok diyordu. Sadece bir karar vermemi ve harekete gecmemi istiyordu. Evet, ben o gün bir karar verdim. Ve sonra Kuran dokundu hayatima ve her sey degisti...

Kuran, benim icin hayatimda yeni bir manifestoydu...