.... Son birkac yüzyil icinde bizim Bati toplumumuz dünyanin baska uygarliklarina israrla burnunu sokmustur. Önce hepsini kendi ekonomik aginin icine cekmistir. Sonra politik gücünün sinirlarini, ticaret sinirlari kadar uzaklara götürmüstür. Sonunda komsularinin yasamlarini en özel yerlerinden, sosyal kurumlar, manevi heyecanlar ve fikirler düzeyinden istilaya koyulmustur...Arnold Toynbee
Bati, kendi medeniyetini tüm medeniyetleri yere devsirdikten sonra dünya medeniyeti kilmis, diger medeniyetler buna ancak seyirci kalabilmislerdir. Meselenin sosyolojik ve psikolojik alt zemini bugün bizlerce de kabul görmüs durumdadir. Pratikteki bu yenilgiyi teoriye tasimak isteyen Garp, bu pratik yenilginin teorisini de empoze etmektedir; her ne kadar kendisiyle catisir olsak da biz de bunu, yasamakta oldugumuzu redde calisarak yapmakta oldugumuzdan sonuc ancak hüsrandir. Bu durumda direnis, düsmanin halen saldirmakta oldugu zihinde ve fikirde olmalidir; zira imam Safinin deyisiyle Hak, batilin okunun ucundakidir. Bu direnis ve dirilis icin kültürel zeminimizi kesfetmeli, bu temel üzerinde evvela kendimiz ikna ve tatmin olduktan sonra teoriyi pratige tasiyarak düsmani pratikten de sökmeli, isgale dur demeliyiz. Bunu yaparken evvela temel ilkeler belirlemelidir ecdadin izi, iz bilinmeli; sözü öze sirayet etmelidir. Insanlari elestirmeyi terk ederek, kendi insa ve imarimiza odaklanmalidir. Asla ama asla, kültür veya din belli kisi veya zümrelere hapsedilmemeli, temelini ana kaynaktan almalidir; zira kisilere baglananlar, kisilerle beraber sürüklenirler ve düsmanin yaklasik üc yüz yillik plani budur; Hempherden beri süregelen göz önündeki oyuna kanmak, artik safliktan öte gafilliktir.