Yakaza halindeyiz sanki. Iki arada bir derede kaldigimiz kesin. Merak edenler olabilir, yakaza, icinde pek cok derinlikli anlamlari barindiran istisnai vakit, uykuyla uyaniklik arasinda bir an, belki bir lahza, ama sanki uyanikligi daha baskin olan bir zaman araligi. Akli her seye kesiyor, görüyor, algiliyor, fark ediyor. Gercekte kendisi ile bas basa. Kendi ic sesleri ile agiz agiza, kulak kulaga verilmis bir lahza. Baska bir zaman olsa bir sürü dedikodunun, bir sürü gürültünün patirtinin arasinda, insanin kendine vakti kalmiyor. Ne bileyim, herkesin bir derdi var iste. Ama yakaza öyle degil. Eger etrafinizdaki seyleri ayiklamayi basarirsaniz, kendinizle karsilasmayi, kendinizi karsiniza alip söyle onunla bir konusmayi, adamakilli bir hesaplasmayi, yetkin bir yüzlesmeyi göze alirsaniz, bu saat, bu dilim, bu aralik size sira disi bir sicaklik armagan edecektir... Benim icin yakaza uykudan cok uyanikliga giden bir yol gibidir. Yakaza halindeyiz, hepimiz buradayiz. Yükleri acmak, denkleri cözmek icin buradayiz. Hayat hep kuru laflarla, kuru sözlerle, teknik cümlelerle, hiyerarsilerle yürümüyor. Bazen kalbimizi havalandirmak gerekiyor. Ve bu vesileyle sizlerle konusurken aslinda kendimle konusmayi, kendimle yüzlesmeyi denedim.
