Birkac yil once babamla Mamakta kaldigimiz evi gidip ziyaret etmistik, henuz yikilmamisti. Babam hemen her seyi hatirliyor. Annemin dedigine gore bizim kaldigimiz evin bitisiginde Behice Boran kaliyormus. Zaten birine adres verdiklerinde Mamakta Behice Boranin evinin yani diye kayit duserlermis. Ilginc, nereden nereye Annem ilerlemis yasina ragmen orada yasadiklarini unutmamis. Guzel gunlermis...
Eve gelince disarida olan her seyden koparim ben. Ev sanki dezenfekte edilmis bir ozel alan gibidir. Disarinin kiri, pasi ve cumle yukleri hemen kapinin onunde birakilir. Ayakkabilar bizde hala kapida cikarilir ve sokakta giyilen her neyse onunla iceride hicbir adim atilmaz.
Ev dedigin coluk cocuktur, nefesinin seninle birlikte her zerresine dokundugu esyadir, icinde kendini guvende hissettigin bir ortamdir.
Oyle iste, aksamlari kendimi eve attigimda orada beni karsilayan huzur sanki kat kat siralanmis, oyle beklemektedir. Artik ev de dort duvar arasinda bir yerdir ama asla mapushane degildir. Iste evrengiz dedigim de benim ev hikayelerimin yasandigi sevimli duraklar icin kullandigim yeni bir adlandirmadir. Zaten sehrengize de ancak evrengizden gidilir Ev-re-n-giz.
