ONLAR.. Bir insan düsünün, varligini var oldugu topluma adayacak, onlarin dertlerini kendi derdi gibi görecek, toplumdaki her mutluluktan -kendi payini cikarip- onlar kadar mutlu olacak. Ya da hayatinin tamamini tasidigi vasifla bütünlestirerek, bireysel bütün arzularini öteleyecek, bir vefa suuru ile digergam olacak, yaptigi isin ehemmiyetine binaen meslegi, yasam tarzina dönüsecek. Mesuliyet kaynakli suurun yükledigi misyondan hareket ile Bu is besikten mezara kadar bir neslin insasini ihtiva eder. deyip her canliya hizmeti ibadet bilecek. Sosyal hayattaki tenakuzlardan istirap duyup, dertlere derman olma adina yollara düsecek, ailelere ulasacak, kosusunun farkina varilmasa da kosacak, kosacak... Isini sevgi ile yoguracak, yogurduguna ruh katacak ve o ruhu toplum hayati ile bulusturmanin derdine düsecek. ... Ona ögretmen denir. O varligini unutur, bir neslin var olmasina adar kendini... Aslinda köprü olur, ayaklarin üstüne, ayaklar gecer üzerinden hoyratca. Ne köprüyü tutan ayaklar farkindadir onun, ne de köprüyü kullanan ayaklar...